Achter de donkere wouden

Een tragische roman die je op bepaalde momenten moet laten rusten, wegens te veel.

En toch moet gij gelezen worden en wel hierom:

Omdat Aleksander Skorobogatov (van de Wasbeer) geldt als een van de interessantste postcommunistische Russische auteurs.

Omdat het een zeer persoonlijk verhaal is, over een verschrikkelijk gebeuren: een zoon wordt vermoord en er is het ondraaglijke schuldgevoel. Maar dat was er ook al eerder toen de zoon nog leefde.

Aleksander Skorobogatov, een Wit-Rus die al dertig jaar in België woont, zag zijn zoon voor het laatst toen hij vijf was.

‘Is het een jongen of een meisje?’ vroegen voorbijgangers me in dat gezellige kunstplaatsje waar je was geboren, maar ook in Moskou; met je lange gouden haar, de verfijnde trekken van je kinderlijke gezicht leek je echt op een meisje, maar meer nog op een engel.’

Op 13 augustus 2002 wordt de 15-jarige zoon van Aleksandr Skorobogatov door drie mannen in de buurt van Moskou aangerand en naakt achtergelaten in een beek. Een boer die hem vindt, brengt hem in zijn tractor nog naar het ziekenhuis, waar hij overlijdt. De daders zouden gehandeld hebben onder invloed van een bekende priester die hen opdroeg om ‘satanisten’ aan te pakken. Eerder vonden twee vrouwen de jongen, maar die belden enkel de hulpdiensten en lieten hem liggen om de bus te nemen naar hun werk. De ambulance kwam niet, de vrouwen insinueerden een dronkenlap die in een beek gesukkeld was. Toen leefde hij nog!

‘ Het heeft me twintig jaar gekost om de kracht te vinden ‘Achter de donkere wouden’ te schrijven, een roman over ons leven in Georgië en Rusland, over wat er met mijn zoon gebeurde tijdens de laatste nacht van zijn leven, wie mijn jongen ontvoerde en vermoordde, waarom zoiets afschuwelijks kon gebeuren. Maar ook over wat een prachtige jongen hij was, nog steeds is en voor altijd zal blijven.’

‘ Er is iets gebeurd schreef je stiefvader. Vladimir is vermoord, de begrafenis is vrijdag, kom met spoed. Zo hoorde je vader van jouw dood, van de dood van zijn in de steek gelaten zoon.’

Achter de donkere wouden is een gitzwart boek, want zelden heeft een vader zijn verdriet en onmacht zo genadeloos neergepend. Vooral het schuldgevoel en, en de diepe spijt doen pijn ook aan de lezer.

‘Achter de donkere wouden’ van Aleksandr Skorobogatov is uitgegeven bij De Geus.