Wie de debuutroman ‘Tot alles in beweging komt’ leest van de Nederlandse dichter en ex-cipier Ester Naomi Perquin, doet automatisch aan zelfreflectie.
De beklijvende openingszin luidt als volgt : de eerste keer dat mijn vader stierf deed hij dat alleen voor mij.
“Achteraf weet ik dat we het over de stilte hadden moeten hebben; hoe die precies verdeeld werd over de leden van dit gezin, over de familile, mensen die we niet eens kennen, die generaties eerder al keuzes maakten. Nooit hebben we het over de macht van de zwijger; praten over stilte alsof je een zaklamp op een donker hoekje richt om de schaduw aan te wijzen.”
Ela is voormalig gevangenisbewaarder. Daar heeft ze al veel over geschreven over dat merkwaardige, harde leven achter tralies. Maar nu waagt ze zich aan een persoonlijker verhaal. Over een vader en twee broers, de werkelijke omvang van een familiegeheim en haar neiging om de werkelijkheid te vervormen. Het blijkt al snel ondoenlijk om het daarbij niet over ‘daderschap te hebben’ – en wat mag ze eingelijk ‘persoonlijk’ noemen? ‘Niet alles is van jou, zegt haar oudste broer. ‘Dit gaat mij ook aan.’
” Ik wil zeggen dat we uiteindelijk alle drie, een totaal andere vader hebben begraven, dat kan hij toch niet ontkennen;dat we alle drie een andere vader hebben begraven en alle drie met een andere moeder zijn opgegroeid, dat is gewoon onvermijdelijk, kijk maar rond, naar broers en zussen, iedereen houdt er een strikt persoonlijke versie van een gedeelde jeugd op na.”
Wat volgt is een verhaal over een vader, twee broers en de dunne lijn tussen herinneren en vervormen. Tot alles in beweging komt gaat niet zozeer over wat er gebeurt, maar over wat lang stil heeft gestaan. De hoofdpersoon kijkt terug op haar leven en haar familie, en ontdekt dat zwijgen, wegkijken en niet-weten ook vormen van handelen zijn. Het boek laat zien hoe je pas in beweging komt wanneer je bereid bent te erkennen wat je liever niet onder ogen ziet. Wie houdt van transformaties in zijn eigenste leven, moet dit werk lezen !
‘Tot alles in beweging komt’ is een straf boek over wat mensen elkaar aandoen, over macht en over hoe niemand vrij gaat in al die lelijkheid. Verwacht je niet aan een plotgedreven roman, maar aan een boek dat je laat nadenken over grijstinten (ver weg van het zwart-wit denken) en laat zien hoe levens ongemerkt worden gevormd. In dit werk worden er meer vragen gesteld dan beantwoordt maar ik denk dat dat een bewuste keuze is van de auteur.
” Soms raken we zo geobsedeerd door onze eigen voorgeschiedenis dat we vergeten dat we ooit, op een dag, andermans voorgeschiedenis zullen worden- en dat daarin misschien veel meer tragiek en leed zal schuilen dat we nu zo hebberig bijeenvegen om onze eigen woede te verklaren.” Bron : student medicijnen en vermeend terrorist Christian Z. in een brief aan zijn moeder, kort voor zijn ontsnappingspoging uit de Poose Wronki-gevangenis in mei 1981. Tenslotte werkt Ela in een gevangenis en krijgen we heel wat verhalen uit deze sector.
” Fouilleren vond ik leuk, vooral nadat ik een plak hasj in de zool van de badslipper ontdekte. Hans liet me zo vaak mogelijk oefenen op de gedetineerden die terugkwamen van een advocatenbezoek; je moest je voeten zo neerzetten dat je geen knietje kon krijgen, je ellebogen in de juiste positie draaien, je knieën van het slot houden. Je moest borsthaar, ingevlochten staartjes en kroeshaar leren kennen, liesplooien en grote flappen buikvet door de kleding heen kunnen bevoelen, kragen, riemen, gulpen en kledingnaden controleren, tongen en wangzakken opzij duwen met houten wegwerpspatels, oksels en dijbenen afstrijken, oren inspecteren.”
Tot alles in beweging komt van Ester Naomi Perquin, Van Oorschot, Amsterdam, 2025, 300 p.
Laat een reactie achter