Alles overkomt mij

‘Zij schildert, ik schrijf. Zij is de tweede vrouw van de vader, ik ben de tweede vrouw van de zoon. Wat ons bindt is de liefde, wat ons scheidt een generatie.’ Zo luidt de eerste zin van het boek.

Ik ken Ingrid Vander Veken als journaliste van het Laatste Nieuws. Daar schreef ze veel over cultuur. Toen het Laatste Nieuws nog een cultuurrubriek had. Ingrid kon naar een expo komen kijken en daar dan een begrijpelijk verslag van maken zonder de inhoud tekort te doen. Ze had het talent om cultuur toegankelijk te maken zonder nuances te verliezen.

Dat vond ik al een kunst op zich. Ik kocht haar boek ‘Papavers’, een requiem voor haar stiefzoon, en vond het beklijvend. Ook haar werk ‘Wat overblijft’ is een aangrijpend relaas over een noodgedwongen afscheid. (een verhuis).

In Alles overkomt mij vertelt Ingrid Vander Veken over het bijzondere, rijke en lange leven van Inès, de tweede vrouw van Paul SR. De schrijfster is gehuwd met de zoon Paul JR. Die schoonmama dat is een straffe tante. En tante was ze ook van Arno Hintjes. Wat Arno betreft, hij was de zoon van haar oudere zus Lulu. Ze paste op hem als kind, hij werd haar ‘Arnotekootje’, zij zijn ‘Tati’.

“Lulu La Belle, die geen uitstalraam voorbijloopt zonder er zichzelf in te bewonderen. Lulu met de felle blos en de hagelwitte tanden, en niet vergeten de opvallende blauwe ogen, die haar zoon zal bezingen als ze voorgoed gesloten zijn en niet langer uitdagend in de lens kijken zoals hier. Les yeux de ma mère.”

Inès van de Kieboom is 92 als ze een tentoonstelling krijgt bij Tim Van Laere in Antwerpen. Het maakt haar meteen beroemd en ze krijgt veel media-aandacht. Het is opvallend hoe Ines Van de Kieboom zich moeiteloos staande houdt tussen jongere namen als Ben Sledsens. Hun beider werk voelt persoonlijk en intiem, waardoor het emotioneel aanspreekt. Ines durft met genres en tekststructuren te spelen zonder zich aan conventies te binden. Sledsens experimenteert met kleur, compositie en figuratie op een manier die uitdagend blijft. Inès van den Kieboom zegt zelf vooral over haar werk dat ze schildert vanuit herinnering en gevoel, zonder opleiding, en dat kunst vooral moet voortkomen uit wat je voelt en ervaart – en dat je meer kunt dan je eerst denkt als je gewoon begint.

Over haar tweede man : “Hij is de man van haar leven, zij de vrouw van zijn dromen. Niet van gebloemde jurkjes, van bestek in het gelid droomt hij. Niet van een perfect gepland huishouden, een taak voor elke dag van de week. hij is van nacht en ontij, onregelmatige uren, het onbekende en het onvoorziene, inherent aan het bergen van schepen. Van een vrouw die daarin meegaat, niet te beroerd om te improviseren, plannen overhoop te halen, elke ogenblik alles te laten vallen. Een vrouw zoals zij.”

Over het ouder worden : “Zo draait overmoeibaar de carrousel. Eerst verdwijnen de dingen, dan de mensen… Of omgekeerd, wat maakt het uit zodra ze ontkoppeld zijn ? Ooit hoorden ze samen, van dan af is verlies hun enige band. Alleen in verhalen vinden ze elkaar terug.”

Alles overkomt mij is een boeiende biografie vol levenslustige verhalen, ook al spaarde dat leven Inès van den Kieboom niet. Want na de dood van haar man in 2007 stierf in 2008 ook haar dochter. “Wat onontkoombaar is, onderga ik maar zolang ik vechtlust hebt, blijf ik vechten.”

Alles overkomt mij. Ingrid Vander Veken. UItgeverij Pelckmans.