Raymond en Lucia van der Meer zijn respectievelijk advocaat en uitgever. Ze wonen in Amsterdam en hebben drie kinderen: Vincent, een schrijver die ook workshops geeft aan jonge delinquenten; Paul, een filmregisseur wiens hart in Londen wordt gebroken, maar wiens carrière in Los Angeles opbloeit; en Julia, een fotograaf die in Nieuw-Zeeland een bestaan probeert op te bouwen met haar geliefde. Drie kinderen, drie wereldreizigers – maar de vraag is of de wereld hun de plek biedt waar ze zich thuis kunnen voelen. Philip Huff laat zien hoe ouders en hun kinderen elkaar nodig hebben, missen en beschadigen – en hoe ze, door dat alles heen, van elkaar proberen te houden.
Familiebanden (liefde, gemis, conflicten)zijn thema’s die telkens terugkomen in het werk van de Nederlander Philip Huff. Wat je van bloed weet (2022) was een bestseller over een gewelddadige jeugd. Open (2024)was een verhaal over liefde en een relatiebreuk. Een roman over een open relatie tussen twee dertigers die helaas eindigt. Een boeiend relaas over waarom we kiezen voor monogame relaties want dat doen de meesten toch nog. De schrijver, dichter, regisseur Huff stelt : ‘dat ene model waar zo veel voor kiezen is wel beetje hypocriet model, want er gebeurt altijd van alles in het geniep.’
“Ze stuurde me een berichtje ‘sos wil je me even bellen! X mam.’ Ik wachtte rustig op mijn bestelling, kletste nog even wat over de verschillen tussen de Shakespeare-vertalingen van Jacob van lennep, Kees Buddingh’ en Gerrit Komrij, rekende toen mijn boeken af, liep naar buiten en haalde toen mijn telefoon uit mijn broekzak. Hij trilde weer. ‘Ja?’ Mijn moeder zat in de auto, huilend ik dacht ineens: mijn zus! (Ik weet niet waarom ik dat niet daarvoor al dacht.) Ze was even stil, zei toen: ‘Ik had een aambei. Tenminste, dat dacht ik. Dat dacht de huisarts ook. Maar nu moet ik een biopsie omdat de arts dacht aan endeldarmkanker…”
In het boek staan korte hoofdstukken of tussenverhalen” Die zijn geen losse, totaal aparte verhaleen? Ze functioneren meer als extra perspectieven of momentopnames binnen het grotere verhaal. Ze laten andere momenten uit het leven van de personages zien (soms vroeger, soms ergens anders in de wereld). Ze tonen hoe de personages los van elkaar leven, maar toch verbonden blijven. In het begin begreep ik die tussenverhalen niet. Het zijn andere settings, andere tijden, je weet niet wie precies wie is.
Philip Huff is zelf een prille veertiger en hij beschrijft het gevoel van millennials/Gen Y goed. Hij heeft het vaak in zijn romans over het moderne leven met zijn twijfels, leegte en drukte. Het “goede” aan Philip Huff is dat hij eerlijk, herkenbaar en psychologisch diep schrijft over het moderne leven, met een stijl die tegelijk literair én toegankelijk is. Waardoor het alles heel vlot leest, je loopt als het ware mee in het levensdecor van de personages.
“Hij sloot de glimmende, witte deur. Aan de binnenkant hing een verjaardagskalender. Hij bladerde tot zijn geboortemaand en zag zijn naam bij de drieeëntwintigste.”
” Het was een van de – volkomen begrijpelijke – dwaasheden van de jeugd: te denken dat je toekomst belangrijker is dan je verleden.”
“We konden overal heen, dat was ons altijd verteld. De wereld lag open, alles was mogelijk, als je maar wilde. Maar juist daardoor wist niemand van ons nog wat we eigenlijk wilden. We verhuisden van stad naar stad, van kamer naar kamer, alsof ergens anders het echte leven zou beginnen. Ondertussen stelden we alles uit: keuzes, relaties, toekomst. Alsof tijd oneindig was en we nog niet echt hoefden te beginnen.”
Uitgeverij Prometheus 320 blz. € 23,99 (e-boek € 13,99)
Laat een reactie achter