NTGent kiest voor engagement

NTG lijkt zich te herpakken.

Met de Zwitser Milo Rau werd eén van de belangrijkste Europese kunstenaars aangesteld als nieuwe artistiek directeur. Volgens Rau moet theater niet de wereld tonen  maar veranderen. Met andere woorden : Time for a change. En daarvoor schreef hij een manifest. Op de persconferentie lazen twee kinderen het document voor. Twee meisjes die meespeelden in zijn omstreden Dutroux-voorstelling. In ‘Five Easy Pieces’ liet hij zeven kinderen het leven van pedofiel en moordenaar Marc Dutroux spelen, en tegelijkertijd een beeld van België schetsen. Rau pakte het allemaal delicaat aan en besprak alle verhaallijnen en scènes met de naaste betrokkenen en liet de zeven kinderen/acteurs psychologisch begeleiden. Het stuk kreeg lovende kritieken en negatieve ook uiteraard.

NTGent presenteert in het nieuwe seizoen acht creaties van het huis telkens met een inhoud die vertrekt vanuit een grote maatschappelijke betrokkenheid. Dit jaar is er geen repertoiretheater te zien zoals in het vorige seizoen. Wel  acht nieuwe creaties  die sterk politiek getint zijn.  Drie daarvan zijn in regie van Milo Rau. Het al veelbesproken ‘Lam Gods’ wordt de eerste productie in de vernieuwde schouwburg. ‘Compassie. De geschiedenis van het machinegeweer’ is een remake van een bestaande productie met Els Dottermans en Olga Mouak. Tenslotte nog ‘Oresteia’ in co-productie met Schauspielhaus Bochum met o.a. Johan Leysen waarvoor cast en crew naar het bevrijde Mosul (Irak) trekken. ‘Met meeste regisseurs weet je waar je begint maar niet waar je eindigt. Met Milo Rau weet je niet waar je begint’, aldus Leysen op de persconferentie. Irak is geen onbekend terrein voor Rau: ter voorbereiding van The civil wars en Empire deed hij al research aan de frontlijn tussen de Koerdische peshmerga en IS.

Met Miet Warlop en Lies Pauwels maken twee vrouwelijke theatermakers hun debuut bij NTGent, een seizoen later aangevuld met Sarah Moeremans. De vorige artistiek leiders Wim Opbrouck en Johan Simons komen ook terug naar Gent met een gastproductie.

Persoonlijk kijk ik erg uit naar de Congolese choreograaf Faustin Linyekula. Die zal een stuk maken over het nationale ballet dat, naar Europees model, werd opgericht in Congo na de onafhankelijkheid en dat Linyekula beschouwt als een vorm van ‘zelfkolonisatie’.

Dan is er nog Black, het eerste luik uit Luc Percevals trilogie The sorrows of Belgium (een knipoog naar Het verdriet van België van Hugo Claus). Black gaat over de exploitatie van Congo onder Leopold II. De komende jaren volgen nog Yellow en Red  over de collaboratie met de nazi’s en de aanslagen in Brussel. Zo hebben we de hele Belgische vlag gezien !

Eerste productie in vernieuwde theater in september wordt dus het Lam Gods.

Tijdens de persconferentie werden Storm en Fanny voorgesteld, de twee Gentenaars die Adam en Eva zullen spelen en die gingen voor de reproductie van het schilderij van de broers Van Eyck staan in hun blootje !

Ondertussen heb ik al gezien ‘Histoires du Théatre. La Reprise’ als eerste stuk van Milo Rau bij ons. Een beklijvend stuk over de homomoord op Ihsane Jarfi nu ongeveer zes jaar geleden in Luik. Tegelijkertijd is het ook een stuk over hoe je theater maakt. De acteurs spreken over hst stuk waarin ze spelen. Dat maakt het stuk bij momenten erg grappig vooral als het over de casting gaat van de acteurs. Door ons te tonen wat er zich achter de schermen van een toneelstuk gebeurd wordt het onderwerp lichtere.Maar maak je geen illussie het stuk hakt er in . Een gruwelijk moord op een pracht van een jongen die zo goed was iemand van dienst te zijn.

Geef als eerste een reactie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


Solve : *
28 × 28 =


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.