Kroniek-of-een-man-ligt-dood-in-zijn-appartement-sinds-28-maanden

In de Minard zag ik het  het theaterstuk ‘Kroniek of een man ligt dood in zijn appartement’. Precies op de dag dat de kranten het verhaal brachten van Gentenaar Urbain De Vreeze, die dood in zijn appartement werd gevonden waar hij al acht maanden lag.

In ‘Kroniek’ ligt de man er al 28 maanden en het is ook echt gebeurd in Zwitserland dan.
De jonge regisseur Florian Fischer  kwam in het kielzog van Johan Simons mee naar NTGent en baseert zich op een Arte- documentaire van Pierre Morath  uit 2005 over  de 53-jarige Michel Christen, die pas twee jaar na zijn dood gevonden werd in zijn appartement. Die Arte-documentaire ‘Chronique d’une mort oubliée’ van Pierre Morath kan je nog zien op Youtube.

Hij werd niet gemist. Wie is verantwoordelijk ? Wat wilde deze man met keelkanker ? Wilde hij gewoon verdwijnen zonder medische hulp en zonder zijn familie te contacteren ? Michel sterft dus op 53 jaar en wordt gevonden op 55 jaar of wat nog overblijft botten, haar, restanten van huid en vet. Fischer deed er heel wat opzoekingswerk over. Hij volgde het spoor van de man in Zurich. En sprak ook hier in België met een Mechelse begrafenisondernemer die veel  van die door iedereen vergeten ‘lijken’ ophaalt.  Fischer vroeg ook aan de woordvoerders van water, electriciteit en de post wat zij dan doen als de post blijft liggen, het waterverbruik stagneert… Niet zoveel blijkt. Trouwens in beide gevallen zowel in Gent als Zurich werd alles per domicilie keurig doorbetaald. Dan is er niets aan de hand in feite. In Zurich bleef 28 maanden de televisie spelen en het licht ook branden. Alhoewel dat eerste lijkt me heel merkwaardig.  Een televisie die 28 maand blijft spelen ?

De vraag die we ons echter stellen moeten is : “Hoe kan het dat iemand zo lang ongemerkt dood in zijn woning ligt ?”  Acteurs Bert Luppes en Oscar Van Rompay en danseres Charlotte Vanden Eynde vertolken de kille stem van het systeem. Zolang de rekeningen worden betaald, stelt de bank geen vragen. Zolang het niet te hard stinkt, kloppen de buren niet aan. Dit is de keerzijde van een welvaartsstaat waarin zorgverlening steeds efficiënter en onpersoonlijker wordt.

De teloorgang van het sociale weefsel in de grootstad is slechts een van Fischers stokpaardjes.  Hij probeert het overlijden van Christen te begrijpen in het licht van een vervreemde samenleving, maar ook vanuit de moei­zame relatie met zijn familie. De ­acteurs citeren oosterse meditaties over de ontbindingsprocessen van het lichaam en leren ons de grimassen van een dood gezicht. Charlotte Vanden Eynde danst op Arcade Fires ‘My body is a cage’. Het is dan ook een danseres. Als ze acteert spreekt ze niet luid genoeg. Dan doen Bert Luppes en Oscar van Rompay dan weer wel. De voorstelling is wel een beetje slordig van opbouw en soms langdradig ook. Heel associatief allemaal maar soms weet je niet meer goed naar wat je kijkt of wat je ziet. Misschien is dat de bedoeling ? Dat langzaam verdwijnen van alles ? Kan zijn maar de spanningsboog is toch weg.

We kregen ook een geparfumeerde waaier onder de neus geschoven. Wie wil kon eens ruiken aan de dood.  De regisseur vroeg aan een parfumier om de geur van een rottend lijk na te maken.  Twee mensen verlieten de zaal richting buitenlucht.

De voorstelling bleef nog lang nazinderen omwille van de inhoud. Het siert Fischer dat hij maatschappelijke taboes durft te onderzoeken. Dat deed hij ook in zijn eindwerk. Hij studeerde af met ‘Der Fall M’ een stuk over pedofilie. Ik vond het niet meteen een sterke voorstelling maar het heeft mij wel geraakt. Eentje die je niet zomaar vergeet.
Nog te zin in NTGent Minnemeers op dinsdag 6 december, woensdag 7 december, dinsdag 20 december, woensdag 21 december en donderdag 22 december.

Geef als eerste een reactie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


Solve : *
39 ⁄ 13 =


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.