Divine Decadence

Divine Decadence is een tentoonstelling in het Kasteel van Gaasbeek, al een plek die ik koester ook als er geen expo is. Het is de voormalige woonplaats van Marie Arconati Visconti, ook wel eens de ‘Assepoes van Gaasbeek’ genoemd.

Jeanne Peyrat werd 72, had geen kinderen en liet haar landgoed achter aan de Belgische Staat. De Markiezin werd door haar vrienden de “Engel van de Vrijzinnigheid’ genoemd. Nochtans begon ze haar leven als een arm volksmeisje. Vader Peyrat, een links journalist, zag het huwelijk van zijn dochter met de Italiaanse edelman Arconati Visconti niet zitten. ‘Mijn dochter bezit geen cent en is republikeinse en u hebt miljoenen en u bent van adel.’ Maar Visconti stelde dat hij fortuin had voor twee. Hij moest absoluut het meisje hebben. Daarvoor moest wel wachten tot zijn eigen vader stierf, vooraleer hij kon huwen. Hij  is dan 34 en zij 32. Twee jaar later overleed hij !  Op haar 35ste is ze dus al weduwe en erfgename van heel wat eigendommen in Italië en in Vlaanderen werd ze eigenares van het kasteel van Gaasbeek.

Elk jaar brengt het kasteel een expo en altijd van zeer hoog niveau. En dat is dit jaar niets anders want Stef Lernous mocht zich uitleven. Samen met zijn Mechelse theatergezelschap, Abattoir Fermé, brengt hij het decadente cultboek ‘A Rebours ‘van Joris-Karl Huysmans tot leven. In die roman trekt een steenrijk edelman, Jean des Esseintes, zich terug op het platteland alwaar hij de buitenwereld wilt uitwissen. In zijn waanzin weigert de edelman nog te kauwen omdat hij dat te dierlijk vind en hij laat zijn gemalen voedsel anaal inspuiten. Dat genre dus. Het aftakelingsproces in het boek is ook een metafoor voor een om zich heen grijpend maatschappelijk verval.

Op het einde van de negentiende eeuw, toen de industrialisering zowel overal in Europa welig tierde en het materialisme hoogtij vierde, zochten de decadenten een ontsnappingsroute uit de platte banaliteit. Zij creëerden kunstmatige paradijzen, lapten zowat alle heersende taboes aan hun laars en overschreden elke denkbare grens. ‘Divine Decadence’ verkent de weelderige, persverse wereld van de ‘historische decatentie’ en toont ook heel wat recente kunst die een gelijkaardig parfum uitwasemt.

Wie door het kasteel loopt ziet  bloemen van konijnenoren, een lijk waar je een selfie bij kunt nemen, degoutant veel rijkdom en heel veel seks.

Sleutelscènes uit het boek worden nagebootst in kijkdozen die het theatergezelschap zelf in elkaar stak.

Er is werk van onder meer Erwin Olaf, Berlinde de Bruyckere, David LaChapelle, Félicien Rops, Jan Fabre, Djuroviç Goran en zoals u ziet op de foto hierboven een heel groot werk van Rancinan Gérard.

Nog tot 26 juni in het het Kasteel van Gaasbeek. Het gelijknamig boek (inclusief ticket voor de expo) is verschenen bij Lannoo.

Geef als eerste een reactie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


Solve : *
21 + 6 =


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.